Ida 2456 m n.p.m. (Kreta)

Planowanie wakacji na Krecie rozpocząłem od sprawdzenia, jaki jest jej najwyższy szczyt i godzinę później miałem już wszystko przygotowane i sprawdzone na temat Psiloritis. Także morze może poczekać. Grunt to szczytowanie!

Na Krecie generalnie znajdziecie masę hikingowych tematów. Wyspa słynie z wąwozów, relacje z których także znajdziecie na SzlakMnieTrafia.pl Gdyby nie upalny sierpień bez grama cienia, zapewne można by złazić tam nie jedną parę butów. Mimo wszystko miał to być rodzinny odpoczynek, a nie górska wyrypa.

1600 metrów nad poziom morza

Na darmowym parkingu przy Mygero Refuge zameldowaliśmy się przed godziną 8 rano. Należy jednak wziąć pod uwagę, żeby dojechać do tego miejsca trzeba się trochę nakręcić kierownicą na ciągle zwężających się drogach i wjechać na blisko 1600 m n.p.m. Dosłownie nad poziomem morza, bo jeśli mieszkasz przy plaży… Polecam auto z automatyczną skrzynią i nie koniecznie z silnikiem ze skutera.

Ścieżka wśród księżycowego krajobrazu wyznaczana jest przez czerwone kropki malowane na skałach. Sęk w tym, że kropki te mają zdecydowanie wyblakły kolor i wtapiają się w krajobraz. Nie mniej jednak ścieżkę w miarę wyraźnie widać (nawet na mapach satelitarnych Google). Dla pewności i tak miałem wgrany ślad GPS z aplikacji AllTrails, który wgrany na zegarek Amazfit T-Rex Ultra kierował nas precyzyjnie do celu.

Księżycowy krajobraz

Pierwsze trzy kilometry szlaku to monotonna i równomierna wspinaczka po zboczu, którego średnie nachylenie na tym odcinku wynosi solidne 23% (miejscami zdarza się max. 40%). Zatem dla zaprawionych w boju nie powinno to stanowić większego problemu. Pamiętajcie jednak o jednym. Podczas naszego pobytu na Krecie w sierpniu temperatura w ciągu dnia oscylowała w granicach 30°C w cieniu. Wdrapując się na Idę nie będziecie mieć do dyspozycji żadnego drzewa, krzewu, niczego, co mogłoby osłonić Was choć na chwilę od słońca. Owszem, na wysokości 1500+ temperatura robi się przyjaźniejsza, ale nadal to palące promienie operują. Rano było na tyle przyjemnie, że szliśmy w lekkich bluzach, a góra ciągle rzucała cień na ścieżkę. Do połączenia szlaków na przełęczy na wysokości ok. 2200 m n.p.m. dotarliśmy po ok. 1:30h. Poczuliśmy też od razu znaczącą zmianę w odczuwalnej temperaturze, bo zaczęło mocniej dmuchać.

Z babami wietrzne kłopoty

Z każdym krokiem miałem nieodparte wrażenie, że Ida ma coś wspólnego z Babią Górą. Ta ostatnia półtora kilometrowa prosta na szczyt, wzmagający się wiatr i przenikliwy chłód w samym środku upalnego kreteńskiego lata. Wszystko to przywoływało na myśl właśnie podejście na Diablak od Sokolicy. Zwłaszcza, że sam szczyt Idy też jest łagodnie wypłaszczony. Co prawda zamiast muru jest tam kamienny „bunkier” do ochrony przez nieprzyjazną pogodą, ale nadal skojarzenia mam bardzo silne. Na samym szczycie wiatr był tak silny, że spacerowanie po wierzchołku było prawie niemożliwe. Łamało nas w pół. Po około dwóch godzinach marszu dotarliśmy na szczyt i triumfalnie zabiliśmy w znajdujący się tam dzwon oznajmiając światu, że udało nam się dotrzeć na najwyższy szczyt Krety.

Na wysokości 2456 metry nad poziomem morza, które widzisz w dole i przy tak silnym wietrze mój błędnik szalał jak opętany. Choć nie czułem paniki związanej z akrofobią, to jedynie pozycja siedząca i osłonięta od wiatru dawała mi poczucie względnego komfortu psychicznego. Zresztą nie dało się wysiedzieć zbyt długo. Choć byliśmy przygotowani na chłód (pozakładaliśmy dodatkowo kurtki na bluzy), to jednak środowisko Idy nie rozpieszczało. Po niespełna 20 minutach uzupełniania płynów i kalorii ruszyliśmy dokładnie tą samą trasą w dół.

Kto rano wstaje, temu łatwiej

O ile na szczyt wspinaliśmy się sami (na górze była już jedna ekipa), to schodząc w dół raz po raz mijaliśmy grupki wojujące z Psiloritis. Wtedy doceniliśmy (pomimo oporu moich współtowarzyszy wycieczki), jak bardzo opłacało się wstać przed świtem, aby dotrzeć na szlak jak najwcześniej. Przed godziną 11, słońce dawało już w kość na podejściu. Półnadzy turyści ociekali potem, podczas kiedy my mieliśmy na sobie wciąż te same bluzy, co rano. Jakież musiało być ich zdumienie, po dotarciu na przełęcz i zderzeniu z podmuchem lodowatego wiatru.

Nasza wycieczka na Mount Ida trwała łącznie nieco ponad 4 godziny przy przebytym dystansie 9,2 km. Niestety dla kierowcy nie kończy się ona na parkingu. Trzeba jeszcze bezpiecznie zjechać 1600 metrów w dół krętymi drogami i dotrzeć do wynajmowanego apartamentu. Warto o tym pamiętać!

⚠️ Wskazówki dla osób z lękiem wysokości

🥾 Ida (Psiloritis) 2456 m n.p.m., Kreta
🔹 Ekspozycja: umiarkowana. Choć większość szlaku prowadzi po szerokich i bezpiecznych ścieżkach, w górnych partiach pojawiają się rozległe, odsłonięte przestrzenie oraz fragmenty przez luźne rumowiska skalne. Brak przepaści czy wąskich grani, ale otwartość terenu i brak osłony przy silnym wietrze mogą wywoływać dyskomfort.
🔹 Trudności techniczne: umiarkowane. Szlak nie sprawia trudności technicznych, ale jego długość, przewyższenie i luźne kamienie pod nogami wymagają dobrej kondycji i ciągłej uwagi. W upale wysiłek staje się wyraźnie odczuwalny.

⚠️ Rekomendacje i ostrzeżenia
🔹 W partiach szczytowych brak cienia – konieczna ochrona przeciwsłoneczna i odpowiedni zapas wody.
🔹 Wysoka temperatura potęguje zmęczenie – najlepiej ruszyć wcześnie rano.
🔹 Silny wiatr w okolicach wierzchołka może potęgować niepokój – warto zabezpieczyć głowę i kark.

Choć ekspozycja była umiarkowana, odczuwałem lekki dyskomfort – głównie przez ogrom otwartej przestrzeni i bardzo dużą wysokość, która w tym przypadku oznacza zarówno przewyższenie, jak i realną wysokość nad poziomem morza. Największym wyzwaniem był jednak silny wiatr, który skutecznie zaburzał moją równowagę. To szlak krótki, fizycznie wymagający, ale psychicznie możliwy do pokonania – nawet przy umiarkowanej akrofobii.

Zdjęcia ze szlaku

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•