Morskie Oko – wycieczka z widokiem na morze

Ta wycieczka to dowód na to, co potrafi zrobić człowiek, który jadąc na chwilę do Trójmiasta, zamiast myśleć o plaży i rybie z frytkami, przestudiuje topografię terenu pod kątem najbliższych gór, pagórków czy choćby wzniesień. Czegokolwiek, co da się połączyć z górami.
Ku mojemu zaskoczeniu (i ogromnej radości) okazało się, że będąc w Sopocie, można zobaczyć Morskie Oko, zdobyć Łysą Górę i zameldować się w Dolinie Prątki – która, gdyby nie jedna litera, brzmiałaby zupełnie jak Dolina Piątki.
A jak wiadomo, obok takich nazw miłośnik gór nie przechodzi obojętnie.

To co? Czas na górską wyprawę w Trójmieście!

Asfaltem do Morskiego Oka

Spacer na Łysą Górę rozpoczęliśmy z dwójką moich Kuracjuszy właściwie dużo wcześniej – w Gdańsku – ale umówmy się, że symboliczny początek szlaku wyznacza sopockie molo. Stamtąd ruszyliśmy Mąciakiem w górę, czyli słynną ulicą Bohaterów Monte Cassino i już po kilkudziesięciu metrach naszła mnie refleksja, że ten spacer do trójmiejskiego Morskiego Oka do złudzenia przypomina podejście nad to tatrzańskie.
„Asfalt”? Jest.
Masa ludzi? Jest.
Gwar? Jest.
Czekałem tylko na fasiągi, ale się nie doczekałem.

Od tego momentu udzielił mi się wysokogórski nastrój, który nie opuścił mnie już do końca wyprawy. Co, jak się okaże, mocno odciśnie się piętnem na dalszym opisie.

Niezwykle zmęczeni trudami hikingu, po około 400 metrach – mniej więcej w połowie ulicy Bohaterów Monte Cassino – musieliśmy zatrzymać się na uzupełnienie elektrolitów w jednym z licznych „schronisk” na trasie. Co ciekawe, tutejsze schroniska zamiast wspierać strudzonych wędrowców, z przyzwoitych turystów robią właśnie tych strudzonych…

Po trzydziestu minutach wspinaczki (ok. 36 m przewyższenia na dystansie 1300 m) i slalomach między turystami dotarliśmy wreszcie do pierwszego celu naszej wyprawy – Morskiego Oka. Prezentowałoby się zapewne równie spektakularnie jak to tatrzańskie, ale wyjątkowo zasłaniały je drzewa.
Zatrzymaliśmy się więc na chwilę, delektując widokiem, który istniał tylko w naszej wyobraźni – tafli wody odbijającej pobliskie wzgórza i chmury nad Zatoką Gdańską.

Budynek z drewnianych bali pobliskiej Sopockiej Góralskiej Chaty „Harnaś” nie może tu być przypadkowy. W końcu to Dolina Piątki… tfu! Prątki! Charakterystycznego zapachu wędzonego oscypka co prawda nie wyczuliśmy, ale może to kwestia pomroczności jasnej – swego czasu grasującej w Trójmieście.

• 

• 

Z Morskiego Oka na Łysą Górę

Następny etap wyprawy to istna teleportacja – znad Morskiego Oka prosto na Łysą Górę. Żarty się skończyły. Czarnym szlakiem (a wiadomo, czarny jest najtrudniejszy) rozpoczęliśmy nasze podejście na szczyt. Do pokonania – nieco ponad 60 metrów przewyższenia!

Niestety nie dopasowaliśmy sprzętu do panujących warunków i botki Kuracjuszki raz po raz grzęzły na stromych, piaszczystych podejściach. Dodatkowym utrudnieniem były odbywające się tego dnia zawody MTB – rowery spadały na nas niczym lawina, więc ratowaliśmy się ucieczkami w bok, by ujść z życiem.

Czarny szlak to nie są żarty. Co kilkaset metrów rozstawione są przystanki dla kuracjuszy, na których mogą oni sprawdzić swoje umiejętności techniczne: a to na drążku, a to na pieńkach, a to na beczce czy ławeczce. Zamiast sztucznych ułatwień – łańcuchów, klamer, via ferraty – mamy tu sztuczne utrudnienia! To dopiero jazda. Tylko dla orłów!

Moi dzielni towarzysze znosili trudy wyprawy z honorem, choć skończyły się już zapasy wody i pożywienia, a szalejący wiatr zrzucał na nas liście. Jakbyśmy mieli mało trudności.

W drodze na szczyt musieliśmy zdobyć jeszcze Wzgórze Trzech Gracji (128 m n.p.m.). Na szczęście tuż za wzgórzem mogliśmy już porzucić wszelką grację. Trzysta metrów dalej dotarliśmy do tabliczki szczytowej Łysa Góra 110 m n.p.m. Warunki były bardzo ciężkie – wiatr świstał ze wszystkich stron, słońce nie świeciło, chmury zasnuły niebo, zimno wdzierało się pod spódnicę Kuracjuszki… Ulepienie bałwana ze skoszonej trawy w takich warunkach graniczyło z cudem. Ale udało się!

Widok z Łysej Góry na Zatokę Gdańską zapiera dech w piersiach. Ledwo widać morze, ale to pewnie wina drzew, które je zasłaniają. Jaki szlak takie widoki.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Aleją gwiazd idziemy. ZBuK drogę zna.

Łapiąc oddech na szczycie, szybko przeanalizowałem nasze położenie i możliwości. Postanowiłem wystawić naszą kondycję, wytrzymałość i hart ducha na ostateczną próbę. Zaplanowałem ostre przedarcie się do Opery Leśnej – przez mordercze schody prowadzące na „przełęcz” pomiędzy Wzgórzem Trzech Gracji a Łysą Górą.

Po ich sforsowaniu (przeżyliśmy) i trawersowaniu wzdłuż zasieków Opery Leśnej, przedarliśmy się przez las do kasy biletowej. Ostatnie grosze wydaliśmy na wejściówki, by choć przez chwilę poczuć się jak gwiazdy – grając na niewidzialnych gitarach na deskach wielkiej sceny. Puste trybuny szalały!

Po muzycznych uniesieniach, z nutą „Lubię wracać tam, gdzie byłem” na ustach, ruszyliśmy Aleją Gwiazd w kierunku Doliny Prątki. Po ponad czterech morderczych kilometrach i niemal dwóch godzinach walki z własnymi słabościami zeszliśmy z wysokich gór sopockich i dotarliśmy do cywilizacji – gdzie kolejne schroniska zrobiły z nas jeszcze bardziej strudzonych wędrowców.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

⚠️ Wskazówki dla osób z lękiem wysokości

🔹 Ekspozycja: znikoma. Jedynym momentem, w którym można poczuć lekki dreszcz wysokości, jest wejście na krawężnik lub pieniek.

🔹 Trudności techniczne: 1/10. Szlak miejscami wymaga zdecydowanego kroku, by nie utracić równowagi w kontakcie z igliwiem. Występują liczne „przeszkody terenowe”: ławki, beczki, pieńki i urządzenia fitness, które mogą wymagać asekuracji werbalnej („dasz radę, jeszcze jeden podciąg”).

⚠️ Rekomendacje i ostrzeżenia
🔹 W razie zgubienia orientacji podążać za zapachem gofrów
🔹 W przypadku nagłego spadku ciśnienia lub motywacji – zejść do najbliższego „schroniska” i uzupełnić płyny.

Dla osób z lękiem wysokości to trasa całkowicie bezpieczna, choć w pobliżu Łysej Góry może pojawić się lekki zawrót głowy z niedowierzania, że to naprawdę jest szczyt.