Pierwsza wyprawa w Tatry: Ciemniak, Krzesanica, Małołączniak 🔁

Prawda jest taka, że Tatry nie były dla mnie czymś zupełnie nowym. Zdarzało mi się bywać na przykład na Kasprowym Wierchu czy w tatrzańskich dolinach. Jako student architektury odbywałem praktyki w schronisku Murowaniec, do którego dreptałem Doliną Jaworzynki lub zielonym szlakiem przez Boczań. Tatrzańskie doliny odwiedzałem nie raz – najczęściej w trakcie szkolnych wycieczek. Ale prawie za każdym razem były to takie „obowiązkowe” wypady w góry. Urok Tatr gdzieś się rozmywał wśród hałasu rówieśników, chmur, deszczu i błota na szlaku.

Pierwszy raz po latach

Trasę z Kir przez Chudą Turnię, Ciemniak, Krzesanicę, Małołączniak i Kobylarzowy Żleb pamiętam jakby to było wczoraj. Po pierwsze dlatego, że pierwszy raz sam – świadomie i z zaangażowaniem – „zaprojektowałem” trasę. Po drugie – bo fizycznie dała mi w kość. A po trzecie (i najważniejsze) – bo po raz pierwszy góry wywołały we mnie emocje, od których się totalnie uzależniłem.

Mimo że w 2023 roku już regularnie trenowałem – trochę siły, trochę kondycji – to jednak blisko 1500 metrów przewyższeń i 16 kilometrów dało mi mocno popalić. Każde kolejne podejście było jak osobny sprawdzian. Ale właśnie to połączenie skrajnego zmęczenia, momentami lęku na ekspozycji, satysfakcji z osiągniętego celu i obłędnych widoków w słoneczny, czerwcowy dzień stworzyło koktajl, który wciągnął mnie bez reszty.

To właśnie wtedy zaczęła się na poważnie moja przygoda z górami.

Przebieg szlaku

Czerwone Wierchy można zdobyć na kilka sposobów, ale ja – zupełnym przypadkiem – wybrałem chyba jeden z najwygodniejszych wariantów. Kir to dobre miejsce startowe, zwłaszcza dla zmotoryzowanych – z parkingiem nie powinno być problemu. Początek to lekka rozgrzewka: Dolina Kościeliska przez około 1,5 km jest niemal płaska jak stół.

„Zabawa” zaczyna się przy Zahradziskach – czerwony szlak odbija wtedy od czarnego, czyli Ścieżki nad Reglami. Od tego momentu właściwie cały czas pniemy się pod górę, z krótkimi oddechami w okolicy Upłazińskiego Wierszyka i kawałek za Twardą Kopą. Jeśli ktoś nie zna tatrzańskich szlaków, może się porządnie zmęczyć – szczególnie przy podejściu na Twardą Kopę czy Ciemniak. A to dopiero początek. Potem zejście na Mułową Przełęcz, podejście na Krzesanicę, zejście na Litworową i znowu wspinaczka na Małołączniak. Góra–dół, góra–dół. Nogi czują to na pewno.

Ale widoki? Warte każdej kropli potu. Już powyżej 1500 m n.p.m. można podziwiać północne stoki Czerwonych Wierchów, Wielką Świstówkę czy Dolinę Mułową. A po wejściu na Ciemniak otwiera się zupełnie nowa panorama – Tatry Zachodnie od Wołowca po Świnicę, Krywań i Tatry Wysokie. Jeśli traficie na pogodę – jest na co patrzeć.

Małe przeoczenie w Kobylarzowym Żlebie

Na zejście wybrałem niebieski szlak z Małołączniaka. Warto wiedzieć, że mniej więcej kilometr od szczytu trafiamy w Kobylarzowy Żleb z łańcuchami. Dla nas to było zaskoczenie – mimo że sam planowałem trasę, nie zauważyłem tego szczegółu. Na szczęście było sucho i obyło się bez problemów, ale widziałem, jak pewna turystka spanikowała w tym miejscu – sytuacja była poważna. Na szczęście, dzięki pomocy innych, udało się ją sprowadzić. Sam nie wiem, czemu wtedy nie spanikowałem – chyba adrenalina zrobiła robotę. W każdym razie – jeśli szlak jest oblegany, ten fragment potrafi się zakorkować.

Na koniec pamiętam moment, kiedy po zejściu z Przysłopu Miętusiego spojrzałem w górę na Czerwone Wierchy. Te same szczyty, na których byłem chwilę wcześniej, teraz wydawały się tak dalekie i monumentalne. To uczucie dumy i radości – bezcenne.

⚠️ Wskazówki dla osób z lękiem wysokości

🥾 Odcinek graniowy: Ciemniak – Krzesanica – Małołączniak
🔹 Charakterystyka: Szlak prowadzi granią, oferując szerokie panoramy, ale również narażenie na silne wiatry i brak osłony przed warunkami atmosferycznymi.
🔹 Ekspozycja: Umiarkowana. Ścieżka jest wąska, z miejscami stromymi zboczami po obu stronach, co może wywoływać dyskomfort u osób z lękiem wysokości.
🔹 Trudności techniczne: Brak sztucznych ułatwień (łańcuchów), jednak wąskie przejścia i nierówne podłoże wymagają ostrożności.

🥾 Zejście przez Kobylarzowy Żleb
🔹 Charakterystyka: Strome zejście z Małołączniaka, częściowo zabezpieczone łańcuchami.
🔹 Ekspozycja: Wysoka. Zejście jest strome i wąskie, z luźnym podłożem, co zwiększa ryzyko poślizgnięcia.
🔹 Trudności techniczne: Obecność łańcuchów ułatwia zejście, jednak dla osób z akrofobią może być to miejsce wywołujące silny lęk.

⚠️ Rekomendacje i ostrzeżenia
🔹 Unikaj zejścia przez Kobylarzowy Żleb: Zamiast tego rozważ powrót tą samą trasą lub zejście przez Dolinę Kościeliską, co pozwoli ominąć najbardziej eksponowane odcinki.
🔹 Wybierz odpowiedni kierunek przejścia: Rozpoczęcie wędrówki od strony Ciemniaka pozwala na stopniowe przyzwyczajenie się do wysokości i ekspozycji.
🔹 Unikaj wędrówki przy złej pogodzie: Mgła, deszcz czy silny wiatr mogą znacznie zwiększyć trudności i ryzyko na szlaku.
🔹 Zadbaj o odpowiednie przygotowanie: Dobre obuwie, kijki trekkingowe i odpowiednia kondycja fizyczna są kluczowe dla bezpiecznego przejścia.
🔹 Rozważ towarzystwo doświadczonego przewodnika: Osoba z doświadczeniem może pomóc w trudniejszych momentach i zwiększyć poczucie bezpieczeństwa.

🔀 Alternatywne (łatwiejsze) opcje
🔹 Szlak przez Dolinę Kościeliską na Ciemniak: Mniej eksponowany, z łagodniejszym podejściem.
🔹 Szlak z Kuźnic na Kopę Kondracką: Oferuje piękne widoki przy mniejszej ekspozycji.

To była moja pierwsza wyprawa w wysokie Tatry i choć nie miałem do końca pojęcia co mnie czeka, dałem radę w całości przejść go z moją akrofobią. Nawet odcinek z łańcuchami!

Zdjęcia ze szlaku

Z racji tego, że był to mój pierwszy raz na szlaku, nie byłem kompletnie przygotowany na dokumentowanie mojej trasy. Zrobiłem dosłownie kilka zdjęć telefonem. Reszta widoków do dziś została w mojej głowie.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•