Korona Gór Polski 👑 Śnieżnik z Międzygórza 🗼🏡

W 2024 roku zapoczątkowałem tradycję górskiego rajdu podczas majówki. Mieliśmy bazę w Jagniątkowie (Jelenia Góra) i przez cztery dni zdobywaliśmy pobliskie szczyty należące do Korony Gór Polski – i nie tylko. W 2025 roku nie mogło być inaczej. Już na kilka miesięcy wcześniej przygotowałem szczegółowy plan zwiedzania Ziemi Kłodzkiej. Na liście nie zabrakło Zamku Książ, Muzeum Papiernictwa w Dusznikach-Zdroju, Torfowiska pod Zieleńcem czy Zdroju Wojciech w Lądku-Zdroju. Najważniejsze były jednak góry – i osiem szczytów z Korony Gór Polski. Trzeciego dnia na pierwszy ogień poszedł król Sudetów – Śnieżnik.

Będzie ciasno

Majówka w Polsce to czas szczególny – zwłaszcza gdy świeci słońce i zwłaszcza w miejscach popularnych. To okres dzikich tłumów. Wszędzie.

Na ostatni parking w Międzygórzu, przy czerwonym szlaku na Śnieżnik, dotarliśmy tuż przed 9:30 i… ledwo znaleźliśmy miejsce – dosłownie przed znakiem „zakaz wjazdu – droga leśna”, przy niebieskim szlaku prowadzącym w stronę Góry Parkowej. Samochody szczelnie wypełniały każdy skrawek przestrzeni – były absolutnie wszędzie. To mogło oznaczać tylko jedno: tłumów nie unikniemy. Nie tylko my zapragnęliśmy tego dnia zdobyć Śnieżnik.

Przebieg szlaku

Na początku szlak prowadził łagodnie szerokim duktem leśnym wzdłuż potoku Wilczka. Pierwsze poważniejsze podejście zaczęło się po około kilometrze, za Trzema Dębami, gdzie ścieżka skręca lekko w prawo i przez kolejne 400 metrów wspina się stromo po zachodnim zboczu Średniaka – różnica wysokości wynosi tu ok. 110 metrów. To daje równomierne nachylenie rzędu 28% i gwarantowany wzrost tętna u każdego wędrowca. Zresztą to było widać – raz po raz ktoś opierał się o drzewo i łapał oddech, milcząco potwierdzając intensywność tego podejścia.

Po tej pierwszej „stromiźnie” szlak łagodnieje – przez kolejne 2,6 km wspinamy się już znacznie spokojniej, średnie nachylenie to około 11%. Ścieżka prowadzi przez dobrze utrzymany leśny trawers południowych stoków Średniaka. Niestety, nie oferuje zbyt wielu widoków – pozostaje więc cieszyć się samym marszem i lasem. Tego dnia musieliśmy dzielić tę radość z dziesiątkami innych turystów – wyprzedzaliśmy ich co rusz, trzymając dość raźne tempo.

Po czwartym kilometrze szlak otwiera się na Halę pod Śnieżnikiem, a naszym oczom ukazuje się sylwetka Schroniska PTTK „Na Śnieżniku” im. Zbigniewa Fastnachta. Ostatnie 200 metrów przed schroniskiem to ponownie strome podejście – znów nachylenie sięga 28%.

Gdyby nie dzikie tłumy, zapewne zatrzymalibyśmy się tu na dłużej. Hala oferuje piękny widok na zachód – na Góry Bystrzyckie i Orlickie. Niestety, turystów przybywało z każdą minutą (głównie od strony żółtego szlaku, zapewne z Kletna), więc musieliśmy stamtąd najzwyczajniej uciekać.

Sprintem na szczyt

Droga na szczyt przypominała pielgrzymkę – setki turystów, grupy, pary, samotnicy, dziesiątki języków i temp marszu. Nie tego szukam w górach. Ale tego dnia musieliśmy w tym uczestniczyć. Żeby jak najszybciej skrócić tę mękę, odłączyłem się od moich towarzyszek i niemal wbiegłem zielonym szlakiem, którego średnie nachylenie wynosiło ok. 14%. Już po 20 minutach robiłem zdjęcia „blenderowi” na szczycie.

Trzeba przyznać – wieża jest niezwykle oryginalna. Choć wysadzenie jej XIX-wiecznej poprzedniczki uważa się dziś za błąd, nowoczesny, przeszklony „blender” bardziej do mnie przemawia niż historyczna konstrukcja utrzymana w stylu romantycznego gotyku. Zresztą wierną replikę tamtej wieży – a właściwie dwóch – można dziś zobaczyć na górze Větrov w czeskiej części Gór Złotych, zaledwie 10 km na wschód od Śnieżnika.

Sam Śnieżnik bardzo przypomina mi Babią Górę – ale w wersji XL. Choć Król Sudetów jest niższy od Królowej Beskidów, to jego kopuła szczytowa jest znacznie bardziej rozłożysta. Dzięki wieży widokowej panorama 360° jest jeszcze pełniejsza i bardziej przejmująca – oczywiście przy dobrej pogodzie. Na szczycie zatrzymaliśmy się na dłużej. Mimo tłumów każdy był w stanie znaleźć swój kawałek przestrzeni – wielkość kopuły skutecznie rozpraszała ludzi.

Odwrót

W drodze powrotnej planowałem jeszcze szybkie wejście na Średniak (1210 m n.p.m.) – prowadzi tam nieoznakowana ścieżka wzdłuż granicy Rezerwatu Mały Śnieżnik. Niestety, z powodu słabszej formy jednej z moich towarzyszek zrezygnowałem z tego pomysłu, by się nie rozdzielać. Poza tym, w planach mieliśmy jeszcze Kłodzką Górę, więc czas zaczynał nas gonić.

Wróciliśmy tą samą trasą: najpierw zielonym, a potem czerwonym szlakiem do Międzygórza. Powrót zajął nam 1 godz. i 45 minut – wolniej, niż zakładaliśmy.

Na miejscu czekała nas jednak niemiła niespodzianka. Okazało się bowiem, że zaparkowaliśmy wzdłuż drogi leśnej, która nie była udostępniona dla ruchu kołowego. Na nic się zdały tłumaczenia, że zaparkowaliśmy PRZED znakiem zakaz wjazdu, nie tarasując w żaden sposób przejazdu dla ew. straży pożarnej czy innych służb. Wg Pana Strażnika znak miał charakter wyłącznie orientacyjny, a ta droga leśna w całości była wyłączona z ruchu. Mandacik przyjąłem, bo Pan Strażnik był bardzo uprzejmy i pomyślałem, że wesprę tym samym nadleśnictwo. Niestety okazało się, że ta kasa nie trafia do „lasu”, a do Urzędu Skarbowego…

⚠️ Wskazówki dla osób z lękiem wysokości

🔹 Ekspozycja: bardzo niska. Szlak prowadzi przez lasy, trawersy i szerokie podejścia bez stromych urwisk czy wąskich grani. Cała trasa jest przyjazna osobom z lękiem wysokości. Jedynym potencjalnie niekomfortowym miejscem może być wieża widokowa na szczycie Śnieżnika – jej wysokość i przeszklona forma mogą wywołać lekki dyskomfort przy ekspozycji na wiatr i przestrzeń.

🔹 Trudności techniczne: bardzo niskie. Brak ekspozycji, brak sztucznych ułatwień i brak technicznie trudnych fragmentów. Szlak jest dobrze utrzymany, choć miejscami stromy – co może wymagać lepszej kondycji, ale nie wpływa na bezpieczeństwo osób z lękiem wysokości.

⚠️ Rekomendacje i ostrzeżenia
🔹 Wejście na wieżę nie jest obowiązkowe – widoki są dostępne także z kopuły szczytowej.
🔹 W warunkach zimowych lub przy silnym wietrze podejście do wieży może wymagać ostrożności – przestrzeń wokół jest otwarta.

Dla osób z akrofobią to jedna z najbardziej przyjaznych tras w Sudetach – szlak nie zawiera żadnych eksponowanych miejsc, a wieża widokowa to jedyny fragment, który może delikatnie podnieść poziom stresu. Całość nadaje się nawet dla początkujących wędrowców z lękiem wysokości.

Zdjęcia ze szlaku

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•