Kościelec z Kasprowego Wierchu 🔁

Akrofobia i Kościelec… Zawsze wydawało mi się, że nie pójdą w parze. Ilekroć patrzyłem na ten tatrzański Matterhorn i wzdychałem do niego, wiedziałem, że będzie to trudne – o ile w ogóle możliwe – do zrealizowania. Zwłaszcza po moim ostatnim doświadczeniu z Przełęczą Karb, gdzie w deszczu i stresie wspinałem się od strony Czarnego Stawu Gąsienicowego. A przecież gdzie maleńki Karb, a gdzie górujący nad nim monumentalnie Kościelec… Mimo to już dawno temu postanowiłem, że prędzej czy później muszę (bo bardzo chcę) zmierzyć się z tym diabłem odzianym w ornat. Poniżej opis mojego starcia z własnymi demonami.

Męska decyzja

Życie to pasmo powiązanych ze sobą chwil. Łącznikiem między nimi są nasze decyzje. Gdybym chciał opowiedzieć o początkach mojej drogi na Kościelec, musiałbym się cofnąć do czasów studiów, kiedy podczas wakacyjnych praktyk inwentaryzowaliśmy Murowaniec. Codziennie miałem przed oczami sylwetkę Kościelca – i zapewne wtedy po raz pierwszy pomyślałem o nim jako czymś „do zrobienia przed śmiercią”. Od tego czasu dokonałem milionów wyborów. To właśnie one postawiły na mojej drodze osobę, która – zainspirowana moimi górskimi zdjęciami – zaproponowała wspólną wyprawę. Uprzedzałem, że nie wiem, co się wydarzy, że się boję, że może pojawić się atak paniki, jak na Krywaniu. Mimo to umówiliśmy się z wyprzedzeniem na konkretny dzień, nie wiedząc, jakie będą warunki. Wszystko mogło się zdarzyć – łącznie z odwołaniem wyprawy.

Okno pogodowe na żądanie

W naprawdę fatalnym pogodowo lipcu 2025 roku, środa 23 lipca okazała się pogodową torpedą. Ciepło, błękitne niebo, pełne słońce, z prognozowanymi lekkimi chmurami w południe. Tatry były tak wyraźne już z okolic Krakowa, jak nigdy wcześniej. Wyruszyliśmy o 5:30, a na parkingu w Kuźnicach – już zatłoczonym – byliśmy przed 7:00. Plan był prosty: zdobyć Kościelec najłatwiejszym wariantem – wjazd kolejką na Kasprowy, potem zejście żółtym szlakiem do Doliny Zielonej Gąsienicowej i dalej przez Karb na szczyt. Bilety online były niedostępne od kilku dni, więc mieliśmy wariant zapasowy – „ósemkę”: Kuźnice – Boczań – Murowaniec – Zielony Staw – Karb – Kościelec – Czarny Staw – Murowaniec – Dolina Jaworzynki – Kuźnice. Na szczęście po 20 minutach udało nam się kupić bilety i przed ósmą kolejka wywiozła nas na kąpiący się w słońcu Kasprowy Wierch.

Jak po maśle

Szło doskonale. Pogoda dopisała, kolejka załatwiona bez problemu, a rozgrzewka żółtym szlakiem – niespełna 1,5 km w dół ze średnim nachyleniem 23% – była przyjemna. Następnie 1,6 km przez Dolinę Zieloną Gąsienicową z widokiem na cel wyprawy – wyróżniający się na tle sąsiednich szczytów Kościelec. Z daleka przypominał mi skocznię narciarską. Tego dnia jego granitowe płyty błyszczały w słońcu jak kryształki Swarovskiego. Na Przełęczy Karb zameldowaliśmy się po 1:10 h, czując lekkie przyspieszenie tętna na ostatnim podejściu (momentami nachylenie sięga tam 60%). Uzupełniliśmy cukier, płyny, założyliśmy kaski (choć 3/4 turystów ich nie miała) i ruszyliśmy dalej. Drogowskaz wskazywał 50 minut, ale wiedziałem, że może być dłużej – zator, zadyszka czy atak paniki mogły łatwo wydłużyć czas.

Szlak z Karbu na Kościelec ma ok. 900 metrów długości i 350 metrów przewyższenia, co daje średnie nachylenie 39% (miejscami nawet 136%). To sporo. Szlak wije się północnym zboczem góry, dając co jakiś czas możliwość odpoczynku na płaskich trawersach. Jeśli ktoś trenował wcześniej interwały, to właśnie tu serce dostaje szansę się uspokoić. W kilku miejscach trzeba użyć rąk, by podciągnąć się przez skalne kominki – nie są one jednak trudniejsze niż te na Giewoncie. Różnica? Brak łańcuchów czy klamer.

W oczekiwaniu na napad paniki

Z każdym krokiem w górę czekałem na TEN moment. Góra się zwęża, przestrzeń za plecami coraz bardziej otwarta, błędnik zaczyna rotować, serce wali, wzrok się rozmazuje… Ale moment nie nadchodził. „Ziemia” zostawała w tyle – wiem, bo wielokrotnie się odwracałem, by zrobić zdjęcia – a ja szedłem dalej. Pojawiła się obawa, że zbyt łatwo przychodzi mi to zdobywanie góry, ale to przecież zejście będzie trudniejsze – ze względu na ekspozycję. I nagle… stałem na szczycie! Tak po prostu. Jakby nigdy nic. Kolejny szczyt zaliczony. Stop! Co?!?

Wąski szczyt – podzielony na dwie części przesmykiem – był pełen ludzi. Normalnie wywołałoby to we mnie panikę, ale nie tym razem. Mój towarzysz później przyznał, że cały czas czekał w pogotowiu, by mi pomóc w razie potrzeby, a ja – jak to ujął – „wskoczyłeś na górę jak kozica i nic”. Usiedliśmy na szczycie po 30 minutach od Karbu. Jedliśmy kanapki, popijaliśmy herbatę. Zrobiłem kilka zdjęć, przeszedłem na drugą część szczytową przez wąski skalny przesmyk – może wtedy lekko się spiąłem, ale… naprawdę? Lekkie ciarki na Kościelcu? To wszystko?

Powrót na Karb – być może przez euforię – okazał się znacznie łatwiejszy niż zakładałem. Skały, kominki, słynna granitowa płyta z bruzdą – nie stanowiły problemu. Widok na „połowę Polski” był oszałamiający. Karb, który ostatnio oceniłem na 7/10 w skali ekspozycji, wydawał się igraszką. Szedłem w dół z energią i lekkością.

Dzikie tłumy

Dla urozmaicenia wybraliśmy zejście przez Czarny Staw Gąsienicowy. Staw mienił się kolorami od ciemnego błękitu po malediwski turkus, smagany lekkim wiatrem. Tym razem zejście czarnym szlakiem – który wcześniej był dla mnie koszmarem – było spokojne i relaksujące. Choć nachylenie miejscami sięgało 80%, lęk jakby wyparował. Nad stawem – tłumy. Plażowicze, turyści, piknikowicze. Zatrzymaliśmy się tylko na moment, by spojrzeć z drugiej strony na Kościelec. Duma mnie rozpierała, bo góra od tej strony wyglądała jeszcze bardziej imponująco.

W Murowańcu – Armagedon. Kolejki do toalet, kuchni, piwa. Ale nawet to nie zepsuło mi humoru. Kwaśnica i udko kurczaka (białko!) były symbolicznym zwieńczeniem tej wyprawy.

Odwrót

Po ponad godzinnej przerwie ruszyliśmy domknąć pętlę. Choć była już 13:00, tłumy nadal napływały w kierunku Murowańca. Wybraliśmy powrót przez Dolinę Jaworzynka. Widokowo wolę Boczań, ale chciałem sobie przypomnieć żółty szlak, z którym mam dobre wspomnienia.

Powrót był formalnością – bez postojów (poza WC w Kuźnicach) dotarliśmy na parking w ciągu 1:45 h, zamykając naszą pętle wliczając wjazd na Kasprowy.

Co dalej z Akrofobią?

Po tej wyprawie zadaję sobie pytanie – co dalej? Czy te lata stopniowego budowania odporności wreszcie przyniosły efekt? Czy lęk przed ekspozycją naprawdę zanikł? A może to tylko jednorazowy błąd Matrixa? Albo – kto wie – remedium okazała się Osoba Towarzysząca? Nie wiem. Ale się dowiem. Na kolejnym szlaku. Do zobaczenia!

⚠️ Wskazówki dla osób z lękiem wysokości

🥾 Kościelec 2155 m n.p.m.
🔹 Ekspozycja: znaczna. Kluczowy odcinek z Przełęczy Karb na szczyt to strome, skalne zbocze bez sztucznych zabezpieczeń. Miejscami przestrzeń za plecami jest silnie odczuwalna – szczególnie na wąskich płytach i przy mijankach. Przy dobrej pogodzie ekspozycja jest do zniesienia, ale w warunkach silnego wiatru lub mgły poziom zagrożenia rośnie radykalnie.

🔹 Trudności techniczne: wysokie (6/10). Podejście z Karbu wymaga użycia rąk, stabilnej pozycji i kontroli ciała. Skała sucha daje dobrą przyczepność, ale przy mokrej nawierzchni, przymrozku lub cieniu sytuacja diametralnie się zmienia – łatwo o poślizg, a ewentualny upadek może mieć poważne skutki.
⚠️ Rekomendacje i ostrzeżenia
🔹 Brak ułatwień – miejscami trzeba się podciągać przez skalne kominki bez asekuracji.
🔹 Szlak bywa wyślizgany – szczególnie niebezpieczny po deszczu, przy porannej wilgoci lub zimą.
🔹 W kilku miejscach oznaczenia szlaku są słabo widoczne – łatwo zejść z trasy, idąc „za tłumem”.
🔹 W warunkach zimowych lub przy oblodzeniu – trasa stanowczo niewskazana bez doświadczenia i sprzętu.

Dla mnie zejście było zaskakująco komfortowe, ale podejście dało się we znaki – głównie przez napięcie przed nieznanym. Lęku wysokości nie było, ale to nie znaczy, że trasa jest łatwa. Nie wybacza błędów – trzeba być czujnym i dobrze przygotowanym.

Zdjęcia ze szlaku

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•