DYSTANS
14.3 km (pętla)SUMA PODEJŚĆ
418 mPUNKTY GOT
17CAŁKOWITY CZAS
4:08 hNAJWYŻSZY SZCZYT
1126 m n.p.m.GRUPA
3 grupaPOZIOM TRUDNOŚCI
3 / 10EKSPOZYCJA
1 / 10OGÓLNA OCENA SZLAKU
3 / 10Jak liczę trudność i ekspozycję?
Oceny trudności, ekspozycji i szlaku są subiektywne i mają charakter orientacyjny. Poziom trudności wyliczam wg wzoru (QubaPra), który uwzględnia m.in. dystans, czas, nachylenie oraz szacowany wydatek energetyczny (spalone kcal), a końcową ocenę koryguję własnym odczuciem z przejścia. Twoje odczucia mogą być inne (kondycja, pogoda, wrażliwość na wysokość).
Majówka 2024 była zaplanowana jako czterodniowy rajd po siedmiu szczytach z Korony Gór Polski: Śnieżka, Wysoka Kopa, Waligóra, Ślęża, Skopiec, Skalnik i Chełmiec. Naszą bazą wypadową był Jagniątków.
Trasa na Wysoką Kopę była drugim punktem programu.
Spacer po niewymagających Izerach
W trasę ruszyliśmy grubo po 10:00, z darmowego parkingu na Rozdrożu Izerskim przy Drodze Sudeckiej. Ku naszemu zdziwieniu – mimo majówki – nadal były wolne miejsca. Szlak żółty prowadził nas bardzo łagodnie, z przeciętnym nachyleniem ok. 5%, szeroką, wygodną drogą. Po niecałej półtorej godziny dotarliśmy do rozwidlenia szlaków, gdzie odbiliśmy na czerwony, prowadzący już bezpośrednio w stronę Wysokiej Kopy. Również i ten odcinek był szeroki i łatwy – ale zdecydowanie bardziej uczęszczany.
W połowie drogi do celu trafia się jedyny widokowy punkt tego dnia – Sine Skałki. Jeśli liczysz na panoramy – to tu, i tylko tu. Potem znowu: las, zieleń i spokój.
Pozdrowienia dla wszystkich Januszy i Grażynek
W umownym miejscu, tuż pod Wysoką Kopą, ustawiono dziś tabliczkę szczytową i pieczątkę — ponieważ od 2021 roku właściwy wierzchołek został wyłączony z ruchu turystycznego ze względu na ochronę cietrzewia. Wcześniej na szczyt — oznaczony kopcem z kamieni i tablicą przybitą do drzewa — prowadziła nieoficjalna, ale mocno wydeptana ścieżka poza szlakiem.
W umownym miejscu pod Wysoką Kopą umieszczono tabliczkę szczytową, ponieważ w 2021 roku obszar wierzchołkowy został wyłączony z ruchu turystycznego z uwagi na ochronę cietrzewia. Można tam sobie przybić pieczątkę i zrobić pamiątkowe zdjęcie. Wcześniej na właściwy szczyt – oznaczony kamiennym kopcem i tablicą zawieszoną na drzewie – prowadziły ścieżki poza szlakiem.
I tu pozwolę sobie na osobistą dygresję. Kawałek dalej, przy czerwonym szlaku, znajduje się drewniana wiata turystyczna. Obok niej – wydeptana dzika ścieżka przez krzaki borówek, która prowadzi na faktyczny wierzchołek Wysokiej Kopy. W tym miejscu stoi też duża (naprawdę ciężko ją przeoczyć) tablica informująca o zakazie wstępu z uwagi na ochronę przyrody.
Podczas krótkiego postoju w tym miejscu (kanapeczka i herbatka), liczba „turystów” zaślepionych chęcią „zdobycia” szczytu przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Co druga osoba – Janusz, Grażyna – pakowała się na zakaz, udając, że nie widzi tablicy albo że to obostrzenie ich nie dotyczy.
Jestem w stanie zrozumieć chęć zdobywania szczytów. Sam też czasem korzystam ze skrótów i dzikich ścieżek. Ale tylko wtedy, kiedy nie ma zakazu. W tej konkretnej sytuacji ludzka bezmyślność mnie po prostu rozwaliła. Po ludziach gór spodziewasz się jakiejś wrażliwości, a dostajesz plaskacza od Janusza i wyzwiska od Grażyny.
Smutne to. Gdybym miał weryfikować czyjeś górskie zdobycze i dostałbym selfie z samego szczytu Wysokiej Kopy – podziękowałbym za współpracę i wyprosił delikwenta za drzwi.
Łagodne zejście z gwiazdką
Z powrotem ruszyliśmy dalej czerwonym, a potem zielonym szlakiem – naturalna pętla na najwyższy szczyt Gór Izerskich. To kolejne 6,5 km przez las, wygodną drogą, z kilkoma ciekawostkami po drodze. Po lewej – kopalnia kwarcu „Stanisław” (którą sobie odpuściliśmy), a dalej – zaskakująco aromatyczny betonowy bunkier po dawnym magazynie materiałów wybuchowych.
I tu dochodzimy do wspomnianej gwiazdki. Na wysokości ok. 940 m n.p.m. zielony szlak nagle ostro opada. Na odcinku 400 metrów tracimy około 90 metrów wysokości, co daje nachylenie w okolicach 23%. To może być niespodzianka — zwłaszcza jeśli ktoś planuje iść tędy w drugą stronę. Wtedy pętla zamienia się w mały test nóg i płuc. Zdecydowanie nie polecam odwracać tej trasy, jeśli nie lubisz podwyższonego tętna.
⚠️ Wskazówki dla osób z lękiem wysokości
🥾 Odcinek: Rozdroże Izerskie – Wysoka Kopa (żółty i czerwony szlak)
🔹 Ekspozycja: Brak. Trasa przebiega przez lasy i szerokie drogi szutrowe, bez odsłoniętych grzbietów czy stromych zboczy.
🔹 Trudności techniczne: Niskie. Szlak jest dobrze utrzymany, jednak podejście jest długie i miejscami strome, co może być wymagające kondycyjnie.
⚠️ Rekomendacje i ostrzeżenia
🔹 Zimą trasa może być oblodzona – zalecane raczki lub rakiety śnieżne.
🔹 Pogoda w Górach Izerskich jest zmienna – warto być przygotowanym na nagłe zmiany warunków atmosferycznych.
🔹 Szlak jest popularny – w sezonie może być tłoczno, co może wpływać na komfort wędrówki.
Dla osoby z akrofobią szlak na Wysoką Kopę z Rozdroża Izerskiego jest w całości komfortowy. Trasa przebiega w terenie osłoniętym, bez ekspozycji. Dla mnie, osoby z akrofobią, trasa nie była specjalnie wymagająca kondycyjnie i nie sprawiała problemów związanych z lękiem wysokości.
Zdjęcia ze szlaku
Podsumowanie
🚶 Start – Rozdroże Izerskie przy Drodze Sudeckiej. Bezpłatny parking przy szlaku, nawet w majówkę dało się znaleźć miejsce w późnych godzinach porannych.
🥾 Szlak – Pętla: żółty → czerwony → zielony. Łagodna, szeroka, niemal spacerowa trasa bez trudności technicznych. Całość to lekko ponad 13 km i około 300 m przewyższenia.
📈 Trudność – Niska. Dla każdego, kto chodzi choćby rekreacyjnie. Jedyny mocniejszy akcent: krótki, stromy odcinek zejścia zielonym szlakiem (400 m długości, 90 m w dół), który może zaskoczyć, jeśli zdecydujesz się iść pętlę w drugą stronę.
🌲 Charakter trasy – W większości las. Widok jeden – z Sinych Skałek – i to wszystko, czego można się spodziewać w tej kategorii. Cisza, spokój, szerokie dukty. Jeśli lubisz izerski klimat, znajdziesz tu coś dla siebie. Jeśli oczekujesz panoram – nie ten adres.
📍 Szczyt – Symbolicznie oznaczony tabliczką i pieczątką przy szlaku. Właściwy wierzchołek jest zamknięty dla turystów od 2021 roku ze względu na ochronę cietrzewia. Tablica informacyjna stoi, ścieżka mimo to wydeptana i hulaj dusza, piekła nie ma.
📣 Turystyczna etyka – Jeśli zdobywanie szczytów odbywa się „na przekór” zakazom, warto zadać sobie pytanie, po co właściwie chodzimy po górach. Ten szczyt to niestety podręcznikowy przykład braku refleksji.
🏗 Ciekawostki po drodze – Po stronie powrotnej zielonym szlakiem można podejść do kopalni kwarcu „Stanisław”, albo chociaż rzucić okiem na betonowy magazyn po materiałach wybuchowych (choć nie jest to atrakcja roku). Oba miejsca są „bonusami” dla zainteresowanych.
🎯 Dla kogo – Dla zbieraczy Korony Gór Polski, dla tych, którzy szukają łatwego spaceru z szansą na odhaczenie „najwyższego w paśmie”. Dla osób oczekujących widoków, emocji i zmęczenia – raczej nie.