Kutrzyca z Lubomierza – wschód słońca na Polanie Skalne

⚠️ Wskazówki dla osób z lękiem wysokości

🔹 Ekspozycja: Brak

Z perspektywy osoby z lękiem wysokości to trasa całkowicie bezpieczna. Nie ma tu eksponowanych miejsc, stromych zboczy ani urwisk, które mogłyby wywoływać dyskomfort. Na Kutrzycę możesz spokojnie wybrać się zarówno na wschód słońca, jak i w ciągu dnia, bez obawy o kontakt z ekspozycją.

• 

Plan trasy w 60 sekund

📍 Start/parking: w moim przypadku start z prywatnej posesji. Darmowy parking znajduje się przy podjeździe do kościoła w Lubomierzu.
🥾 Trasa: leśnymi ścieżkami z Lubomierza → Polana Łąki (zielony szlak) → pod Jasieniem (żółty szlak) → Kutrzyca
🥾 Możesz wejść czarnym szlakiem z Lubomierza na Polanę Folwarczną i dalej zielonym szlakiem pod Jasieniem na Polanę Skalne (dolicz 30 minut do czasu wejścia)
🔁 Powrót: tą samą trasą do Lubomierza
⏱️ Czas: prognozowany 1:50, ale bezpiecznie załóż 2:00h. Jeśli będziesz o wiele szybciej, to nawet lepiej, bo brzask jest piękniejszy od świtu 🙂
🧭 Odcinki: mocniejsze podejście do Polany Łąki, następnie coraz łagodniej aż do Kutrzycy. Kluczowe będzie ominięcie wejścia na Jasień i użycie skrótu pod szczytem – to idealne miejsce aby wejść na Polanę Skalne przed wchodem słońca.

Zaraz szlak mnie trafi

Relacja ze szlaku – krok po kroku

Choć poprzedniego dnia szedłem dokładnie tymi samymi szlakami, sama myśl o wschodzie słońca na Kutrzycy była elektryzująca. Zwłaszcza że wciąż miałem w sercu wrażenia z zeszłotygodniowej wyprawy na Babią Górę. Tym razem wszystko zapowiadało się równie dobrze. Prognozy pogody nie zostawiały złudzeń — bezchmurne niebo, lekki mróz i brak wiatru miały być gwarancją świetnej widoczności o poranku.

Jedyne, co mogło pójść nie tak, to czynnik ludzki. Na szlak wybierałem się bowiem z Osobami Towarzyszącymi — Coco i Dziewczyną z Lasu. Nie byłem do końca pewien, czy uda mi się je przekonać do pobudki o 3:30 i wymarszu o czwartej rano. A jeśli się uda, to czy zdążymy na czas.

Nocne wyjście z Lubomierza

Nie mogłem doczekać się wyjścia z domu do tego stopnia, że już od północy sprawdzałem co pół godziny, czy to przypadkiem nie czas na pobudkę. Mimo krótkiego snu zdążyłem zregenerować siły po wyprawie na Mogielicę poprzedniego dnia i o 3:30 rozpocząłem operację „pobudka”.

Dzięki temu, że poprzedniego wieczoru nakazałem ekipie przygotować wszystko — odzież, plecaki i sprzęt — a sam zająłem się śniadaniem na wynos, punktualnie o 4 rano wyruszyliśmy z Lubomierza Mądrówki.

Pierwsze kilometry pokonywaliśmy w niemal całkowitej ciemności, leśnym duktem rozświetlanym jedynie światłem czołówek. Dziewczynom szło całkiem nieźle, więc byłem spokojniejszy — raczej nie powinniśmy spóźnić się na spektakl na Kutrzycy.

Coco kilka razy musiała złapać oddech na pierwszych, najmocniejszych trzech kilometrach podejścia. Dziewczynę z Lasu natomiast trafiał szlak — delikatnie rzecz ujmując — z powodu leśnej dewastacji, na którą raz po raz natykaliśmy się podczas podejścia pod Kobylicą. Czar nocnego lasu pryskał z każdym kolejnym przekleństwem rzucanym przez białogłowę.

• 

Zielony szlak przez Polanę Łąki i Sławkowy Wierch

Po osiągnięciu Polany Łąki dla bezpieczeństwa założyliśmy raczki. Poranny przymrozek zwiększał ryzyko śliskich fragmentów szlaku, które w nocy łatwo było przeoczyć.

Gdy wyszliśmy na wysokość grzbietową, mogliśmy już obserwować zmieniające się niebo. Czerń powoli przechodziła w granat — pierwszy sygnał, że świt zbliżał się wielkimi krokami.

• 

• 

Spacer przez Sławkowy Wierch pozwolił złapać oddech i uspokoić emocje po stromym podejściu. Pod Jasieniem skorzystaliśmy ze skrótu, który — zgodnie z moimi przewidywaniami — okazał się strzałem w dziesiątkę.

Nie tylko dlatego, że ominęliśmy niepotrzebne wdrapywanie się na zalesiony wierzchołek Jasienia, żeby zaraz potem z niego schodzić. Ten odcinek działał trochę jak ostatnia prosta przed metą — na końcu której widać było już gorejące niebo.

Synchronicznie zatrzymaliśmy się jak zaczarowani. Intensywne kolory zaczynały wyłaniać się zza pofalowanego horyzontu, oprawione w ciemną ramę lasu. A to był dopiero początek spektaklu.

• 

• 

Wschód słońca na Kutrzycy i Polanie Skalne

Na Polanę Skalne dotarliśmy w ciągu 1:40 i od razu ruszyliśmy w poszukiwania miejsca mniej więcej w jej centralnej części. Rozsiedliśmy się wygodnie w punkcie, który dawał zarówno widok na Tatry, jak i na fragment horyzontu, zza którego za chwilę miało wyłonić się słońce.

Niebo robiło się coraz bardziej granatowe. Resztki śniegu zaczęły przybierać różowe odcienie, a nad horyzontem pojawiła się złota poświata. Widok był naprawdę magiczny.

Po raz kolejny utwierdziłem się w przekonaniu, że to właśnie brzask — 20, 40, a nawet 60 minut przed świtem — bywa najpiękniejszym momentem całego spektaklu.

Około godziny 6:10 słońce zaczęło wychylać się zza horyzontu. I wtedy wydarzyło się coś jeszcze piękniejszego. Jego maleńka tarcza wyłoniła się dokładnie nad szczytem Modyni, tworząc ognistą kulę zapalającą jej wierzchołek.

Ośnieżone szczyty Tatr zaczęły mienić się kolorami, a tarcza księżyca powoli chowała się za linią drzew.

W tej scenerii imieninowe śniadanie smakowało wybornie — buła na bogato, gorąca słodka herbata i łyk naleweczki. Zwłaszcza w towarzystwie moich uroczych Coco i Dziewczyna z Lasu.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Czy Kutrzyca do dobre miejsce na wschód słońca?

Nie byłem wcześniej w stu procentach pewien, czy Kutrzyca i Polana Skalne gwarantują idealny wschód słońca. Miejsce ma świetną ekspozycję, ale las na szczycie Kutrzycy częściowo ogranicza widok w kierunku wschodnim.

Dlatego warto zejść nieco poniżej w stronę Polany Skalne. To właśnie tam panorama otwiera się szeroko. Z Polany Skalne dobrze widać pofalowane grzbiety Beskidu Wyspowego, pasma Gorców, Pieniny i Beskid Sądecki, a na południu sylwetkę tatrzańskich grani. Przy dobrej widoczności i odpowiedniej porze dnia to miejsce naprawdę potrafił zachwycić.

Na koniec dziewczyny przyznały, że ich wyjście wisiało na włosku. Wizja pobudki w środku zimnej, ciemnej nocy oraz brnięcie przez śnieg i błoto skutecznie je demotywowały.

Jakimś cudem udało mi się jednak wyzwolić w nich tę małą zapłonową iskrę, która pchnęła je do działania.

I chyba było warto trochę się pogimnastykować i wyjść ze swojej strefy komfortu.

Zwłaszcza że o godzinie 8 rano byliśmy już z powrotem w Lubomierzu.

A przed nami był jeszcze cały dzień.

•